چقد دوست داشتم عشق منم مثل همه آدما بود

کاش هیچ وقت عاشق نمیشدم تا یه همچین روزی رو نمیدیدم

عشق؟؟؟

چرا همه میخوان عاشق بشن؟؟؟

یعنی چیزی که من دارم عشقه ؟

پس چرا این شکلیه ؟

همیشه دوست داشتم عاشق بشم  اما نــــــــــــــــه دیگه اینو نمیخوام

من میخوام همه عاشقم بشن

خسته شدم

از این زندگی نکبت بار پر از درد خسته شدم

منم آدمم چرا کسی اینو نمیفهمه؟؟

شاید بگید قشنگی عشق به درد و رنجشه

کاش یکیتون جای من بود

درد و رنج عشق قابل تحمله اما واسه وقتی که تو رو بخوان نه اینکه..........

می خوام به پوچی فردام بخندم....

وقتی می بینمت با دیگرونی....

تو اوج گریه هام می خوام بخندم....

می خوام داد بزنم تنهای تنهام....

می خوام وقتی میگم تنهام بخندم....

 و چه محزون به مانند آواز شباهنگ مرغ عشقی اسیر می خواهد

که مرا برهان زین بند نمور که مرا پـــــــــــــــرواز بایـــد

به دنبال صدا به هر کوی نظر می کنم هر چه می روم کمتر میابم ز او نشانه ای

غمگینم ناراحتم

به خود می گویم پس که بود که مرا می خواند که رهایم کن پروازبده مرا

صدا کنون پرطنین تر از همیشه می گوید حال آمدی این منم که تو را می خوانم

من خودتم.......

دلم خیلی گرفته دوست دارم از دلم بنویسم

      قلم و کاغذ میارم اما...

اما...

با هر واژه که به روی کاغذ میارم  صدایی ساییدن استخوانم وصدای خراشیده شدن پوستم با تهی شدن قلبم به گوش می رسد

خوب که می نگرم در میابم که با قلمی از استخوانم با جوهری از خون دلم بر روی پوستم می نویسم ...

نمی دانم چه باید کرد در همه حال خودآزاری است

             چه گفتن و چه سکوت.....

که تو را در خود تکرار کنان

به سحر گاه شکفتن ها و رستن ها ابدی خواهد برد

من در این آیه تو را آه کشیدم آه

من در آیه تو را

به درخت و آب و آتش پیوند زدم

زندگــــــــی شــاید

یک خیابان درازست که هر روز زنی

زندگــــــــی شــاید

ریسمانی ست که مردی با ان خود را از شاخه می آویزد

زندگــــــــی شــاید طفلی ست که از مدرسه بر میگردد

زندگــــــــی شــاید افروختن سیگاری باشد در فاصله رخوتناک دو هم اغوشی

یا عبور گیج رهگذری باشد

که کلاه از سر بر می دارد

و به یک رهگذر دیگر با لبهندی بی معنی می گوی:(( صبح به خیر ))

زندگــــــــی شــاید آن لحظه ی مسدود ست

که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد

و در این حسی است

که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم امیخت

در اتاقی که به انداره ی یک تنهایی ست

دل من

که به اندازه ی یک عشق است

به بهانه هی ساده ی خوشبختی می نگرد

به زوال زیبای گل ها در گلدان

به نهالی که تو در باغچه ی خانه مان کاشته ای

و به آواز قناری ها

که به اندازه ی یک پنجره می خوانند

آه...

سهم من اینست

سهم من اینست

سهم من

آسمانی ست که آویختن پرده ای ان را از من می گیرد

سهم من پایین رفتن از پله ی متروکی ست

و به چیزی در پوسیدگی و غربت و اصل گشتن

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید:

((دستهایت را

دوست می دارم !))

دستهایم را در باغچه می کارم

سبز خواهم شد می دانم می دانم می دانم

و پرستو ها در گودی انگشتان جوهری ام

تخم خواهند گذا شت

گوشواری به دو گوش می اویزم

و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم

کوچه ای هست که در انجا

پسرانی که به من عاشق بوده اند هنوز

با همان موهای در هم و گردن های باریک و پاهای لاغر

به تبسم های معصوم دخترکی می اندیشند که یک شب او را

باد با خود برد

کوچه ای هست که قلب من ان را

از محله های کودکی ام دزدیده است

سفر حجمی در خط زمان

و به حجمی خط خشک زمان را ابستن کردن

حجمی از تصویری آگاه

که ز مهمانی یک ایینه بر می گردد

و بدین سان است

که کسی می میرد

و کسی می ماند

هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودال می ریزد

                                        مرواریدی صید نخواهد کرد

من

پری کوچک غمگینی را

می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش در یک نی لبک چوبین

می نوازد آرام آرام

پری کوچک غمگینی

که شب از یه بوسه می میرد

و سحر گاه از یه بوسه به دنیا خواهد آمد

پری غمگین خواهرم معصومه تولد دوباره ات را تبریک می گم

شيطان به نامم سجده کرد ....

 ادم زميني تر شد و عالم به ادم سجده کرد ....

من بودم و چشمان تو ....

نه آتشي و نه گلي ....

چيزي نميدانم از اين ديوانگي و عاشقي

من دیگه خسته شدم بسکه چشام بارونیه

پس دلـــــــــم تا كي فضاي غصه رو مهمونيه

من ديگه بســــــــــــــه برام تحمل اين همه غم

بســــــــــــــــه جنگ بي ثمر براي هر زياد و كم

وقتی فایده ای نداره غصه خوردن واسه چی

واسه عشقای تو خالی ساده مردن واسه چی

نمی خوام چوب حراجی رو به قلبم بزنم

نمي خواهم گــناه بي عشقي بيقته گردنم

همه حرف خوب می زنن اما کی خوبه این وسط

بد و خوبش به شمـــــــا ما که رسیدیم ته خط

قربونت برم خدا چقدر غـــــــــريبي رو زمين

اره دنيا ما نخواستيم دلــــــــو با خودت نبين

این همه چرخیدی و چرخوندی اخرش که چی

اون بلیط شانس دائم بگو قسمت کی شد

همه درویش همه عارف جای عاشق پس کجاست

این همه صلسم و ورد جای خوش دعا کجاست

نمیخوام در بدر پیچ و خم این جاده شم

واسه اتيــــــــــش همه يه هيزم آماده شم

يا يه مـــــــــــــــــوجود كم و خالي پر افاده شم

وایسا دنیا وایسا دنیا من می خواهم پیاده شم

        فرامرز گل ممنون

به کام دل در آغوشت نگیرم

تویی آن آسمان صاف و روشن

من این کنج قفس مرغی اسیرم

                               زپشت میله های سرد و تیره

                              نگاه حسرتم حیران به رویت

                             در این فکرم که دستی پیش اید

                             و من ناگه گشایم پر به سویت

در این فکرم که در یک لحظه غفلت

از این زندان خامش پر بگیرم

به چشم مرد زندانبان بخندم

کنارت زندگی از سر بگیرم

                           در این فکرم من و دانم که هرگز

                           مرا یاری رفتن زین قفس نیست

ا                           گر هم مرد زندانبان بخواهد

                          دگر از بهر پروازم نفس نیست

زپشت میله ها هرصبح روشن

نگاه کودکی خندد به رویم

چو من سر کنم آواز شادی

لبش با بوسه آید به سویم

                         اگر ای آسمان خواهم که یک روز

                         از این زندان خامش پر بگیرم

                        به چشم کودک گریان چه گویم

                       ز من بگذر که من مرغی اسیرم

من آن شمعم که با سوز دل خویش

فروزان می کنم ویرانه ای را

اگر خواهم که خاموشی گزینم

پریشان می کنم کاشانه ای را

فروغ فرح زاد

               صدبار جفا بیند باز تحمل می کند

یا تحمل می کند یا تکیه بر گل می کند

              عاشقی پنهان نماند عاقبت گل کند

گر همسفر عشق شدی مرد سفر باش

هم منتظر

          حادثه

هم فکر

       خطر باش

زندان؟!

       زندان فقط چهر میله اهنی نیست

 که مقابل انسان بایستد

و مانع دیدن آسمان بشود

نه؟!

قلبهای بدتر از سنگ و تهی از

محبت می توانند بدتر از زندان

باشند

از همه زخم خوردن شده کارم.

یک بهونه برای خوندن و بودن ندارم

تو گلوم پر از غمه هوای موندن

ندارم.

شب بی تو شب بی من شب دل مردهای

تنها بود.

شب رفتن شب مردن شب دل کندن

از یار بود.

به دادم برس تو ای ناجی تبار من به دادم

برس تو ای قلب سوگوار

من...

   قفسي تنگ و پر از تنهايي و چه خوب است..

        لحظه ي غفلت آن زندانبان بعد از آن هم پرواز ....

تو كيستي كه من اينگونه بي تابم      شب از هجوم خيالت نمي برد                                

  خوابم تو چيستي كه من از موج هر تبسم     تو بسان قايق سرگشته روي گردا بم

کاش واژه ی حقیقت آنقدر بر لبها صمیمی بود که برای بیان کردنش به شهامت نیازی نبود

کاش شمع حقیقت محبت را در تقلای بال و پر سوز پروانه می دید و او را باور می کرد

کاش مهتاب با کوچه های تاریک شب اشناتر بود

کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ را به دست خزان نمی سپرد

کاش فریاد آنقدر بی صدا بود که حرمت سکوت را نمی شکست

کاش قاموس غصه ها و شکوه لبخند در معنی داغ اشک گم نمی شد

     و بالاخره

کاش مرگ معنی عاطفه را می فهمید

سنگ قبر را در بغل گرفت و از دل به زاری گریست و سعادت ان را یافت که در جوار لیلی

جان به جان آفرین تسلیم کند ولی

ای طبیعت شکر تو این سعادت بی نظیر را هم از من دریغ کردی...

            بشر تغییر حالت می دهد و خون خوار می گردد

به وقت عیش می نوازد ساز به دستی

          به وقت تنگ دستی مومن و دین دار می گردد ...

 اگه يكي رو ديدي كه وقتي داري مي افتي بر مي گرده با عجله مياد سمتت........بدون براش عزيزی.

 اگه يكي رو ديدي كه وقتي داري مي خندي برمي گرده نگات مي كنه........بدون براش قشنگي.

اگه يكي رو ديدي كه وقتي داري گريه مي كني باهات اشك ميريزه........بدون دوستت داره.

و اگه يكي رو ديدي كه وقتي داري با يكي ديگه حرف ميزني آروم تركت مي كنه........بدون عاشقته

هيچ چيز سختر از انتظار نيست... آن هم انتظار براي لحظه اي که يک آشنا صدايت کند و به تو بفهماند که دوستت دارد اما هر چقدر هم که انتظار سخت باشد به آن لحظه ي زيبا مي ارزد پس انتظار مي کشم تا آن لحظه ي زيبا نصيبم شود....